‘Ik ga met mijn dochter nog trouwjurken passen’

Onlangs hoorde Yvonne dat de borstkanker niet alleen was uitgezaaid in haar longen, maar ook in haar hersenen. Nu leeft ze met man Dick en hun drie puberkinderen van controle naar controle.

“In 2005 hoorde ik dat ik borstkanker had. Mijn borst werd geamputeerd, ik kreeg een chemo en na een onderzoek bleek dat ik weer ‘schoon’ was. Ik dacht: ik zet m’n schouders eronder en ga weer aan het werk. Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking. Mijn werk is echt mijn hobby. Drie jaar later werd ik verkouden. Ik bleef maar hoesten en voelde intuïtief aan dat er iets niet goed was. Na foto’s in het ziekenhuis kreeg ik van de arts vrijwel meteen te horen dat ik me op het ergste moest voorbereiden. Ik had uitzaaiingen op twee longen, hij kon niets meer voor me doen. Ik kreeg een palliatieve chemo die gelukkig hielp. Maar werken kon niet meer, dat was te zwaar. Vanaf dat moment moesten mijn kinderen me met van alles helpen omdat ik zo vermoeid was. Ze hadden geen onbezorgde jeugd meer, maar ik heb ze wel alles over het huishouden kunnen leren.

“De angst in de ogen van mijn kinderen, vergeet ik nooit meer’

Vorig jaar voelde ik tijdens het boodschappen doen plotseling mijn handen stijf worden. In de auto op weg naar huis kreeg ik een epileptische aanval. Goddank heb ik niemand aangereden. In het ziekenhuis werden drie tumoren in mijn hoofd geconstateerd, dus opereren was niet aan de orde. De angst in de ogen van mijn kinderen toen ze me in het ziekenhuis kwamen opzoeken, vergeet ik nooit meer. Ik word er weer emotioneel van. Vanaf dat moment vond ik dat ik positief moest blijven. Ik wist niet waar ik de energie vandaan moest halen, maar ik wilde nog zoveel meemaken. Eerst waren dat grote stappen: mijn kinderen zien trouwen, oma worden. Nu zijn het kleine stapjes geworden. Op vakantie met het hele gezin, mijn oudste dochter het huis uitzwaaien, vijftig worden.

Vorig jaar ben ik begonnen met het huis te verven. Zonder mij doen ze het niet en ik kan die mannen niet achterlaten in een roze met rode woonkamer! Ik ga met mijn dochter nog trouwjurken passen. Haar trouwdag zal ik waarschijnlijk niet meemaken – ze heeft nog geen plannen – maar dan hebben wij in elk geval samen die lol gehad. Ik heb de neiging alles te sturen voor als ik er niet meer ben. Ik ben bang dat Dick en mijn middelste zoon vereenzamen, want ik zorg altijd voor gezelligheid in huis. Ik moet het eigenlijk loslaten, maar dat vind ik moeilijk.”