‘Ik ben bang voor wat er komen gaat’

Niek is de man van Janneke. Samen hebben ze twee kinderen van 18 en 20 jaar. Janneke heeft longkanker. Ze is palliatief.

“De eerste keer dat de arts ging kijken of de medicijnen aansloegen, was vreselijk. Je let op alles: hoe komt de arts binnen, wat voor gezicht trekt ie, is de zuster erbij?Aan alles ken je een betekenis toe. Gek genoeg went het, zeker als je steeds relatief goed nieuws krijgt. Ik zie het positief: ik denk dat Janneke nog wel eventjes heeft, zeker zo’n twee of drie jaar. Ik ben drie keer met haar mee geweest naar informatieavonden van het palliatieve netwerk. Daar hebben we veel aan. Voor Janneke gaat het vooral om de persoonlijke contacten, ik kom er voor informatie. Op zo’n avond kan je bijvoorbeeld lang met een arts praten, in het ziekenhuis vaak maar tien minuten. Als je goed geïnformeerd bent en weet wat er in haar lichaam gebeurt, vermindert dat je angst.

“Als je weet  wat er in haar lichaam gebeurt, vermindert dat je angst”

We hadden samen van ons pensioen willen genieten, meer op vakantie gaan, samen leuke dingen doen. Dat gaat niet gebeuren. Daarom doen we dat nu versneld. We zijn met het gezin naar Egypte geweest om te duiken en deze winter hebben we geskied in Oostenrijk. Binnenkort boeken we met z’n tweeën een last-minute vakantie. Elke kans pakken we aan. Haar ziekte heeft ons ook wat gebracht. Onze relatie is in een rustiger vaarwater gekomen dan voorheen. We konden weleens kibbelen. Nu zijn we het sneller eens en we zijn extra aardig voor elkaar.

Als ik erover nadenk, ben ik wel bang voor wat er komen gaat. Gelukkig zijn de kinderen al wat ouder, de opvoeding is klaar. Ik zie erg tegen het moment op dat Janneke er niet meer is. Mijn sociale leven zal anders worden. Nu komen hier in huis continu mensen over de vloer, dat regelt zij allemaal. Janneke is de sociale van ons twee. Maar ik word geen kopie van haar. Ze is bang dat ik zonder haar de schuur niet meer uitkom, waar ik als hobby Spartamet fietsen repareer. Maar zelf word ik daar juist gelukkig van. Ik ben van plan me aan te melden bij een vereniging, zodat ik niet in een isolement kom.“

Lees ook: ‘Ik ga met mijn dochter nog trouwjurken passen’